Drogi Severusie, To, co robimy, jest złe. Nie tak to powinno wyglądać. Choć moja dusza cierpi, gdy Cię nie ma, a serce krwawi i łamie się na tysiąc kawałków, nie mogę kochać Ciebie wiedząc, jaki jest nasz los. Pokazałeś mi, czym jest miłość, pożądanie, szczęście. Jednak te uczucia ostatnio niszczą wszystko na swojej drodze. Zawsze będę pamiętać, przez co razem przeszliśmy, jaka była nasza historia. Żyjemy w czasach, gdzie różnimy się między sobą i niestety tych różnic nie można od tak odrzucić. Choć płaczę, pisząc to wszystko, wiem, że to będzie nasze najlepsze wyjście dla nas obu. Będę Cię kochać zawsze, do końca moich dni, do ostatniej łzy w moim oku, do ostatniego tchu. Hermiona. 1508, Walencja.